Tweede Poging ✧

Dit keer sloot hij zijn ogen. Hij dacht niet aan de critici of de verkoopcijfers. Hij dacht aan de diepblauwe kleur van de oceaan bij zonsondergang, de kleur die hij als kind probeerde te vangen in een jampotje.

Het atelier rook naar terpentijn en vergeten dromen. Elias staarde naar het witte canvas dat hem al drie jaar uitlachte. Voor de buitenwereld was hij de schilder die "het" was kwijtgeraakt na de vernietigende recensie van zijn laatste expositie. Ze noemden het zielloos. Hij noemde het zijn ondergang. Tweede poging

Toen de maan het stokje overnam van de zon, stapte Elias achteruit. Het was niet perfect—misschien zou de wereld het nog steeds niet begrijpen—maar dat maakte niet uit. Dit was zijn , en dit keer schilderde hij eindelijk voor zichzelf. Dit keer sloot hij zijn ogen

Met een resolute beweging zette hij de eerste streek. Geen voorzichtig geschetst portret, maar een explosie van kleur en emotie. De verf was dik, bijna tastbaar. Uren gleden voorbij in een roes. Zijn rug deed pijn, zijn handen zaten onder de vlekken, maar zijn hart voelde voor het eerst in tijden weer licht. Het atelier rook naar terpentijn en vergeten dromen